Wij zien de wereld niet zoals hij is maar zoals wij denken dat hij is. We denken, voelen en handelen vanuit onze eigen gekleurde perceptie en drijfveren. Dat van jezelf weten, beseffen én accepteren (of van diegene met wie jij samen bent), geeft je de sleutel in handen voor de deur naar betere relaties.
Vragen stellen is een noodzaak, je eigen mening achterwege laten een uitdaging (vooral voor Nederlanders)! Uiteindelijk leidt het tot meer begrip naar elkaar, ruimte voor elkaar en voor jezelf.
Een wijze meester ….
…….. ging op een dag wandelen met zijn zeven leerlingen. Het was nog vroeg en de dauw lag nog over het land. Ze wandelden in alle rust, stilte en in gedachten verzonken door het landschap. Plots brak de zon door en de dauwdruppels schitterden dat het een lieve lust was. De leerlingen onderbraken hun eigen gedachten, geraakt door dat moment. Bij een grote dauwdruppel liet de meester hen halt houden en vroeg aan zijn leerlingen “Welke kleur heeft deze dauwdruppel?”
“Rood!” antwoordde de eerste. “Nee, orange” riep nummer twee er snel doorheen. “Geel” zei de derde. “Groen is het antwoord!” riep nummer vier. “Blauw” zei de vijfde. “Ik denk indigo” zei de zesde “Violet kan het ook zijn” sloot nummer zeven tot slot af.
Ze waren allen verbaasd over de verschillende antwoorden omdat ze allemaal overtuigd waren van hun eigen waarneming. Er ontstond bijna ruzie.
De wijze meester maande de groep tot rust en liet hen van plaats verwisselen. Keer op keer. En heel langzaam drong het bij de leerlingen door dat ondanks hun eerste waarneming, de ander ook de waarheid had gesproken. Na een aantal keren gewisseld te hebben, namen ze hun oorspronkelijke plaats weer in. Maar omdat de zon inmiddels hoger stond aan de hemel, had de dauwdruppel weer een andere kleur aangenomen. De leerlingen waren verward. “Is er dan geen waarheid? “vroeg de een. “He, ik kan zaken dus ook anders zien” sprak de ander. “Toch heb ik gelijk” riep er weer iemand.
Een wijze les
De wijze meester nam het woord. “Of de waarheid bestaat en wat die dan is, daar laat ik me niet over uit. Dat is nu niet relevant. Dat is niet de les van deze wandeling. Hoe jij de waarheid ziet, hangt af van de tijd en de plaats die je op dat moment inneemt. Hoe jij naar iets kijkt. Het was jouw waarneming op dat moment die de kleur vormde. Jullie hebben gezien dat jullie allemaal iets anders kunnen zien. En dat als je van plaats verwisselt, jij het misschien ook anders kan zien.
Heeft het zin om de ander te overtuigen dat de druppel echt geel of groen was? Of kun je hem helpen het zo te gaan zien? Of, is het juist belangrijk dat jij het anders ziet? Soms zijn zaken duidelijk en is er mogelijk wel een waarheid of een juist argument. Maar maak ook dan gebruik van de lessen die je vandaag leerde. Wie weet brengt het jou iets nieuws maar zou het niet mooi zijn als je in ieder geval de ander kan helpen het anders te zien? Of in plaats van vol in de weerstand te gaan, tolerant te zijn naar anderen? Te accepteren dat het zo kan zijn?“.
Na deze wijze woorden, vervolgden de leerlingen hun wandeling. Opnieuw in stilte maar niet meer in gedachten verzonken. Allen namen de omgeving en het landschap in zich op en zagen het op een andere, kleurrijke manier. Bron: https://vangemertgroep.nl/de-waarheid-van-de-zeven-kleuren/
Regenboog
Een regenboog is een gekleurde (rood, oranje, geel, groen, blauw, indigo en violet) soms incomplete halve cirkelboog die aan de hemel waargenomen kan worden als de (laagstaande) zon tegen een nevel van waterdruppeltjes aan schijnt en de zon zich achter de waarnemer bevindt. Het is een optisch effect dat wordt veroorzaakt door de breking en weerspiegeling van licht in de waterdruppels.
“Deze belofte doe ik jullie: nooit weer zal alles wat leeft door het water van een vloed worden uitgeroeid, nooit weer zal er een zondvloed komen om de aarde te vernietigen. En dit,” zei God, “zal voor alle komende generaties het teken zijn van het verbond tussen mij en jullie en alle levende wezens bij jullie: ik plaats mijn boog in de wolken; die zal het teken zijn van het verbond tussen mij en de aarde.”
