Inburgeren – met behoud eigen cultuur
En met respect voor elkaar
Naar schatting wonen er ongeveer 1 miljoen Nederlanders in het buitenland. En wat blijkt? Ook geëmigreerde Nederlanders houden in het nieuwe land vast aan hun eigen taal, cultuur en ….. eetgewoonten.
Kortom, inburgeren betekent dat je mensen, de taal, de cultuur en eetgewoonten van het land waar je gaat wonen respecteert, maar dat je niet per se je eigen taal, cultuur en eetgewoonten hoeft op te geven. Van belang is dat we rekening met elkaar houden, zodat een ieder welzijn ervaart.
Goed om te weten
Van de bijna 7000 deelnemers die aan een onderzoek meededen spreekt 97 procent nog iedere week Nederlands, van wie twee derde meer dan acht uur per week. Dat komt onder meer door sociale media en internet, zeggen de onderzoekers.
Emigranten die vroeger in contact wilden blijven met achtergebleven familie en vrienden, waren aangewezen op brieven. Bovendien adviseerde de overheid na 1945, toen emigratie werd gestimuleerd, om hun moedertaal zo snel mogelijk los te laten. Nu wordt het behoud van de moedertaal juist als iets belangrijks gezien, schrijven de onderzoekers. “En meertaligheid wordt positief beoordeeld.” Meer dan 85 procent ziet de Nederlandse taal als kernwaarde van de eigen identiteit.
Ook blijven veel emigranten feestdagen uit hun moederland vieren, zoals Sinterklaas en Koningsdag. En op de vraag welke lekkernijen ze regelmatig kopen, maken of naar verlangen staat de stroopwafel bij velen op nummer 1, gevolgd door boerenkool met worst, roggebrood, Limburgse vlaai, drop, hagelslag, kroket, kaas, speculaas, patat, mayonaise, pindakaas en appeltaart.
Nederlandstalige emigranten zeggen via Facebook regelmatig tips met elkaar te delen over waar bepaalde Nederlandse producten verkrijgbaar zijn. Ook bestaan er online ‘heimweewinkels’ waar ze terecht kunnen. Meer dan 95 procent van de ondervraagde emigranten leest volgens het onderzoek nog Nederlandse boeken en houdt het nieuws in het moederland nauwlettend in de gaten. Verder is meer dan de helft van de deelnemers lid van een Nederlandse gemeenschap in het land waar ze wonen.
De emigranten blijven in contact met hun moederland via sociale media, Skype, online kranten, digitale televisie en Nederlandstalig onderwijs. Wel hebben ze behoefte aan advies over hoe ze hun kinderen Nederlands kunnen blijven leren, aldus de onderzoekers.
Volgens de Taalunie en het Meertens Instituut zou een digitaal of fysiek informatiecentrum over de taal, cultuur en onderwijs de betrokkenheid van emigranten met hun moederland verder kunnen verstevigen.
Huisdieren of vlees voor consumptie?
In Nederland hebben huisdieren zoals honden en katten een speciale plek. Ze worden vaak gezien als familieleden, met een emotionele waarde die verder gaat dan die van andere dieren. Het idee dat deze dieren zouden worden geslacht en gegeten, staat dan ook haaks op de waarden van veel Nederlandse huishoudens. Voor mensen die een sterke band met hun huisdieren hebben, voelt de gedachte dat ze als voedsel dienen verontrustend en onacceptabel.
Wereldwijde consumptie van honden- en kattenvlees
Honden en katten worden in sommige culturen als voedsel beschouwd, hoewel dit in veel delen van de wereld als taboe wordt gezien. Hieronder volgt een overzicht van de belangrijkste regio’s en culturen waar het eten van honden en katten voorkomt of historisch voorkwam:
1. Oost-Azië
- Zuid-Korea: Honden worden traditioneel gegeten, vooral in de vorm van een soep genaamd boshintang, die volgens sommige culturele opvattingen gezondheidsvoordelen zou hebben. Hoewel de consumptie van hondenvlees afneemt, blijft het eten van honden nog steeds bestaan, vooral onder de oudere generaties. Er is een toenemende beweging tegen de hondenvleesindustrie in Zuid-Korea.
- China: Hondenvlees wordt in sommige regio’s nog steeds gegeten, vooral in de provincie Guangxi, waar het jaarlijkse Yulin Dog Meat Festival wordt gehouden. Katten worden in sommige delen van China ook gegeten, hoewel dit minder vaak voorkomt dan hondenvlees.
- Vietnam: Hondenvlees is in Vietnam een traditioneel gerecht, vooral tijdens speciale gelegenheden. De consumptie van kattenvlees komt ook voor en staat lokaal bekend als “kleine tijger.”
2. Zuidoost-Azië
- Filipijnen: In sommige delen van de Filipijnen wordt hondenvlees gegeten, hoewel dit wettelijk is verboden. De praktijk komt vooral voor in plattelandsgebieden.
- Indonesië: Vooral op het eiland Sulawesi wordt hondenvlees gegeten. Dit gebeurt vooral bij etnische gemeenschappen zoals de Minahasa.
3. Afrika
- Nigeria: In sommige regio’s van Nigeria, vooral in het zuidoosten, wordt hondenvlees gegeten als deel van de lokale traditie.
- Gabon: Hier wordt hondenvlees in sommige etnische gemeenschappen als een delicatesse gezien.
4. Haïti en enkele Caribische landen
- Er zijn rapporten dat hondenvlees in bepaalde gemeenschappen in Haïti wordt gegeten. Hoewel het geen alledaags voedsel is, wordt het soms geconsumeerd, vooral in meer afgelegen of arme gebieden.
5. Zuid-Amerika
- In sommige inheemse gemeenschappen in Zuid-Amerika, zoals in delen van Peru en Bolivia, zijn er historische rapporten van het eten van hondenvlees, hoewel dit tegenwoordig zeldzaam is.
Culturele Verschillen en Spanningen
In veel westerse landen, zoals Europa en Noord-Amerika, worden honden en katten gezien als gezelschapsdieren, en het idee om ze te eten is een sterk taboe. Dit culturele verschil kan leiden tot spanningen en onbegrip wanneer migranten uit landen waar de consumptie van honden- of kattenvlees gebruikelijk is, zich vestigen in gebieden waar dit als onacceptabel wordt beschouwd.
Wereldwijd neemt de consumptie van honden- en kattenvlees echter af. Dit komt door veranderende opvattingen over dierenrechten, toenemende verstedelijking, en de druk van dierenrechtenorganisaties. Veel landen hebben inmiddels wetten ingevoerd die de handel en het eten van honden- en kattenvlees verbieden, al kan de handhaving van deze regels soms problematisch zijn.
In Nederland, waar een sterke gevoeligheid bestaat voor de bescherming van huisdieren en andere aaibare dieren, kunnen dergelijke culturele verschillen botsen met de gewoonten van migranten uit landen waar het eten van honden en katten normaal is. Dit kan leiden tot onbegrip of zelfs conflicten, omdat in Nederland overtredingen van de norm tegen geweld of wreedheid jegens huisdieren vaak heftige reacties oproepen.
Kinderboerderijdieren
Dieren zoals geitjes, kalfjes en schapen worden vaak geassocieerd met onschuld en kwetsbaarheid, vooral op kinderboerderijen. Hoewel vlees van deze dieren verkrijgbaar is in de supermarkt, roept het slachten ervan, vooral in het openbaar, sterke emoties op. Dit geldt zeker voor rituele slachtingen, zoals tijdens religieuze festiviteiten. Het idee dat een dier, dat men heeft verzorgd of geknuffeld, wordt geslacht, kan als afschuwelijk worden ervaren.
Wat eten we in Nederland?
In Nederland is varkensvlees het meest geconsumeerde vlees, gevolgd door kip en rundvlees. Varkensvlees wordt vaak verwerkt in populaire producten zoals spek en worsten. Kip wordt echter steeds populairder, gezien als een gezonder en goedkoper alternatief. Vlees zoals lamsvlees en wild wordt voornamelijk gegeten tijdens feestdagen.
Slachten van dieren: regulier en Halal
Het slachten van dieren gebeurt in Nederland onder strenge regels, zowel voor regulier als halal slachten. Bij regulier slachten worden dieren eerst verdoofd, om onnodig lijden te voorkomen. Bij halal slachten zijn er religieuze voorschriften die het proces bepalen, waarbij in sommige gevallen verdoving niet is toegestaan. Er zijn echter binnen de islamitische gemeenschap discussies gaande over het gebruik van omkeerbare verdoving om dierenwelzijn te waarborgen.
Conclusie: integratie en begrip
Het omgaan met culturele verschillen rondom dieren vraagt om wederzijds begrip. Educatie, duidelijke regelgeving, en dialoog zijn essentieel om spanningen te verminderen en wederzijds respect te bevorderen. Zowel de lokale bevolking als nieuwkomers kunnen bijdragen aan een beter begrip van elkaars waarden en gewoonten.